Bir ünlü filozof demişki ; “ ima ile konuşmak korkakların işidir.” İma etmeden konuşanları ise tarih, zindan veya dışlanmış yaşam öyküleri olarak kaydetmiştir.

Oysa korkmamak gerekir. Doğru tek ise eğer, o doğru bağıra bağıra söylenmelidir. Kralın çıplak olduğu illaki bir çocuğun haykırması sonucu ortaya çıkmamalıdır.

Korku, enteresan bir olgudur. Sosyologlar yüzlerce yıldır hala korku üzerine çalışmalarına devam ediyorlar. Kimi sinekten, kimi fareden, kimisi karanlıktan, kimisi ise iftiradan korkuyor.

Günümüzde de görünen varlıklarla, soyut kavramlar ilginç bir şekilde korkunun temelini oluşturmaya devam ediyor. Bilişim çağındaki dünya, bir tuşa basarak korkuları çözmeyi başaramadı. Çünkü adını ne koyarsak koyalım, duygular, insani davranışlar bilişimin tek tuşuyla falan çözülemez.

Çözüm için örnekleme gerekir. Örneğin medeni cesareti olmayan birine M.Kemal örneği verilerek cesaretlendirmek mümkündür. Yokluk içerisinde, çaresizliğin iliklerde hissedildiği bir dönemde adeta uyuyan devi uyandırması çok önemlidir. Bu anlamda cesaretini öne çıkaramayan korkaklara verilecek en güzel örnek, tavsiye edilecek en kolay model Büyük Atatürk olabilir.

Elbette herkes Atatürk olamaz, mümkün değil. Ama silah arkadaşları da o cesarete dahil olmuş birer karaman değil midir? En küçük rütbesiyle bir erden tutun da en yüksekteki generale kadar, inanmış oldukları davada büyük kahramanlık öyküleri yaşayıp, bizlere hediye etmemişler midir?

Bugün geldiğimiz nokta, neredeyse herkesi ima ile konuşma zorunluluğuna itmiştir. İlgili olmaları gerekenler doğru bildiği, inandığı bir konuda doğruları söylemek yerine düzene uymuş bir görüntü vermekte. Kiminin kaygısı maddi, kimininki manevi. Kimisi ise ikbal beklentisi yüzünden susma orucuna devam ediyor.

Peki nereye kadar?

Emanete ihanet olmaz. Emanet kavramı, emin kelimesinden gelmekte. Yani güvenilir insan, emin olunan insan, emaneti taşıyabilen insandır.  Bu emanete sahip çıkamayana sahip çıkmak ise bana göre, affedilmez bir suçtur. Bu suçu işleyenlerin mahkemeleri ise aynalardır. Eğer aynaya baktığında kendisiyle hala yüz yüze gelebiliyorsa yapacak hiç bir şey kalmamıştır.

Olmuş, yaşanmış bir olaya gerektiği hallerde sessiz kalmak, dilsiz rolü oynamak onurlu bir insan tarafından nasıl içe sindirilir doğrusu çok merak ediyorum. Yılan bana dokunmasın ömrü isterse yüzlerce yıl olsun demek, erdemli insanların bir davranışı olabilir mi?

İster bir dernek olsun, ister vakıf. İster bir kooperatif olsun, isterse bir devlet kurumunun yönetim kurulu, hiç fark etmez. Bir yanlış varsa ve o yanlışa devam edilmesine karar organları sessiz kalıyorsa bizim işimiz bitmiş demektir. Emin kelimesinin hakkını verecek onurlu insanların gördükleri haksızlık karşısında susmaları ve buna devam etmeleri toplumsal erozyonun başlangıcıdır ve ardından mutlaka bir felaket gelecektir.