Yazımı kaleme aldığım şu saatte siyaset sahnemizden inerek ebedi dünyaya gönderdiğimiz merhum Sayın Necmettin Erbakan’ın cenaze töreni yapılmakta.

 Birkaç cümle ile 85 yıllık yaşamı özetleniveriyor. Bütün görsel ve yazılı basında merhum Erbakan’dan bahsediliyor.

 Bütün yaşamını yitiren kıymetli şahsiyetlerin değeri nedense hep ölümlerinden sonra anlaşılıyor. Aslında bu sadece bizim ülkemizde değil,bütün dünyada böyle. Sanat dünyasından edebiyat dünyasına, siyasetten ilim dünyasına pek çok değerli isim, yaşamlarını yitirince hep bu duruma düşüyor. Kendisine gönül verenleri kastetmiyorum, seven sevmeyen herkes yaşamında göstermediği ilgiyi merhum Erbakan Hocaya ölümünden sonra gösterme yarışına girişti. Ve bu görüntü hiç hoş değil.

 Merhum Erbakan Hocamız, aslında çok kıymetli bir mühendis. 2.Dünya Savaşının hemen ardından, tüm dünya sanayileşme adına hamleler başlattı. Bu savaşın baş aktörü Almanya, adeta yarışa dönen bu sanayileşme evresinde pek çok şeyden faydalandı. İş görecek gücün yanında üstün beyinleri de ithal ederek yeni bir Almanya yaratmaya kararlıydı.

 Bu üstün beyinlerden biri de merhum Erbakan’dı. Dönemin savaş kazandıran silahı olan tankı en iyi şekilde yapmak isteyen Almanlar, Erbakan Hocayı aralarına aldılar ve o önemli fabrikada işin en başına getirip baş mühendis yaptılar.

 Almanya tecrübelerini vatan hasreti çektiği ülkesinde uygulama sevdasıyla, yapılan muhteşem maddi-manevi teklifleri geri çevirip vatanına dönüş kararını vermesi ile aslında dünya, bir bilim adamından yoksun kaldı.

 Sanırım başarmaya çalıştıkları için en geçerli yolun siyasetten geçtiği inancında olması O’nu siyasete itti. Siyaset aslında pozitif bilim adamlarının pek hoşuna gitmeyen bir alan. Kumpasla ölçüp hesaplama yapmak  yerine zor ve sabırlı bir yola girmesi, hareketine milli görüş adını vermesi, kitleleri ardından sürüklemesi tamamen O’nun tercihiydi.

 Siyasette hedef  ve başarı ülkeyi yönetmektir. Uzun bir süre Başbakan Yardımcısı olarak hizmet ettiği ülkesine 54. hükümetin Başbakanı olarak da hizmet etti. Bilim yerine tercih ettiği siyasette de gelinecek en üst makama kadar geldi. Bu da hedefine ulaştığının ve başarılı olduğunun bir göstergesidir.

 Gümüş motor olarak kurduğu, daha sonra adı Pancar Motor olan bir değeri bir ilk olarak ülkemize kazandırması, ardından (ki bunu yeni öğrendim) Devrim adı verilen ilk yerli otomobilimizin yapımında çalışmış olması sanayileşme öngörüsünün ne denli güçlü olduğuna en büyük kanıttır.

 Eminim benim gibi pek çok insan içinden “ keşke siyaset yerine sanayileşme evresinde ülkemize hizmet verseydi “ diyordur.

 İnandıkları vardı Hoca’nın. Kendine özgü bir dünya görüşü vardı. Örneğin benim görüşlerimle bağdaşmayan bir siyasi ideolojisi vardı. Bugüne kadar hiç oy vermedim, vermeyi aklımdan bile geçirmedim. Ama hiç taviz vermeden, inandıkları için tabiri caizse hiç kıvırmadan son nefesine kadar yaptığı, sonuçlarına katlandığı fikirlerini savunma ve yayma çabasından dolayı O’na büyük saygı duyuyorum. Allahtan rahmet eylesin.