Türk Dil Kurumu sözlüğüne baktığımızda neredeyse inat ve ısrar aynı anlama gelmekte. Aynı anlama gelse de bu iki kelimeyi birbirinden ayıran bazı önemli farklar var.

İnternet kullanıcılarının epeyce eğlenceli oluşundan dolayı çok tercih ettiği ekşi sözlük portalında inat için;  “ harika insanların en kötü özellikleri ” diye bir tanımlama yapılarak durum özetlenivermiş.

Aynı portalda ısrar için epeyce tarif yapılmış. Israrcılığı çok fena bir şeymiş gibi göstermiş. Oysa her iki kelime yerinde kullanıldığında o denli sıkıcı durumlar yaratmaz. Oyunu iyi okuyanlar için gerekli davranışlar bile olabilirler. Bazı durumlar hariç, inat ve ısrarı keskin bir şekilde kötü huy olarak değerlendirmemek gerekir.

Etrafımızda, hem inat hem de ısrarcı olanların bazılarının çok başarılı, bazılarının ise  yerlerin dibinde denilecek durumda olduklarına şahit olabiliriz.

Bu halde olmalarının tek sebebi elbette  inatçı yada ısracı oluşları değildir. Bu sadece ne için inat yada ısrar ettikleriyle doğru orantılı bir durumdur.

Mesela, çok sevdiğim bazı yakınlarımın arasında tadını bilmedikleri bir yemeğin tadına bakmamak için inat edenler bile var.

O lezzeti tattırmak için kurulan övgü dolu cümlelere, “hayır” diye karşılık vermek sanki onların bir klasiği olmuştur.( Güzel olanı paylaşma isteğindeki ısrarcı ise adeta zavallı bir durumda karşısındakini ikna etmeye çabalar durur.)

Enginarın şeklinden midir, isminden midir bilmem 40 yaşıma kadar tadına bakmamıştım. Birgün itiraz şansımın olmadığı bir yemekli toplantıda ısrar ile tadına bakmam istendi. Önyargımı zorla delerek tadına baktığımda, kırk yılın bu tadı almadan boşa geçtiğini farkettim.

Anlamsızca , boş yere inat bize pişman olacaklarımızı bile anlama fırsatı vermez. İnsan bilmediği tatmadığı birşeyden dolayı pişman dahi olamaz.

Bu benzetmeden sonra ,bir de doğru olmadığı malum olan konularda  yapılan ısrar ve inatları örneklemek gerekir. Bu durumlar gurmelik gibi tadına bakmaya pek benzemez.

Hem inat, hem de ısrarla “ ben yaparım olur, doğrusu da budur” mantığıyla baskı kurmak doğru değildir.

Bazı hassas konularda ortak akıl gerekir.

“ Fırsat bu fırsat ” mantığı, yönetenlerde en sonda bile düşünülmesi gerekli bir detay olamaz. Çünkü o ehliyet, sadece yönettiklerinin mutluluğu için ona verilmiş bir  “ yerine kullanım hakkı ” dır. Aileden başlayan bir zincirle devam etmek gerekirse hemşehri derneklerinde de , devlet yönetiminde de bu böyle olmalıdır.

Yaşadığımız sayılı günlerde sürekli gergin bir durumun olması, kurumların yada başka bir ifadeyle kurumların başlarının birbirleriyle olan hesaplaşmaları, yönettikleri için karamsarlıktan başka bir şey yaratmaz.

Ekonomik sıkıntıların adeta ciğerlerimizin en dip hücrelerinde hissedildiği şu günlerde hepimiz küçük şeylerle mutlu olmaya çalışıyoruz. Gündemler sürekli değişirken, bakıyoruzki sadece ekonomik durumumuz gündemde değil. Evine ekmek götürme gayretinde olan bizler, “ artık yeter ” diyoruz.

İnat ve ısrarı birlikte uygulamaya koymak mantıklı değil. Çünkü ortada gurmelik yapmamızı gerektirecek bir yemek yok. Bu tadı daha önce tatmamış olanların tahmini olarak “ bu yemeği ben pişirdim nasılsa güzel olmuştur ” demesiyle ağzımızı yüzümüzü buruşturup , bizi hasta edecek bir tadı tatmak uygun bir durum olmasa gerek.

Artık gün ortak aklın günüdür. Kimsenin emin olmadığı şeyleri denetmek, denenmesi için inat ve ısrara başvurması esenliğimiz için zaman kaybından öte gidemez.